Yaşam?

16 Haziran 2018 Cumartesi
Bazen düşünüyorum da, hayat güzel diyorum. Bazense tam tersi çok kötü olduğunu düşünüyorum ve yaşamasam diyorum. Ama bazen kötü şeylerin başıma geleceğini düşündüğümde, bunların beni öldüreceğini düşündüğümde ise hayatta kalmak istiyorum. Yani demem o ki, insan yaşamak isteyen bir varlık. Asla ölmek istemiyor, öleceğini bilse 80-90 yaşına gelse bile yaşamak istiyor.

Bazen hayatımın kontrolünü kaybediyorum. Bazen ani kararlarla geri dönülemez şeyler yaratıyorum. Emin olamıyorum, iyi olduğumu hissettiğimde sanki bazen her şey inadına kötü gidiyor. Artık insanları duymuyorum, benim için dediklerini, benim hakkımda düşündüklerini... Bunlar beni gitgide yıpratıyor ve yaşamımı zorlaştırıyor. Ama asla pes etmeyeceğim, eski güzel mutlu günlerime geri dönmek için elimden geleni yapacağım. Her şeyin dilediğim gibi gitmesi için çabalayacağım.

Bundan yaklaşık 10 ay önce hayatımın kontrolünü kaybetmiştim. Hayatımda hiç yaşamadığım kadar kötü bir yıl geçirdim. Beni aşırı derecede yıprattı ve mahvetti. En son böyle bir çöküşü 2012'de yaşamıştım ve hayatımda hala izlerini taşıyorum, bu yılın izleriyle birleştiler ve hayatımda kara leke olarak kalacaklar. İyi olmaya çalışıyorum, eskiyi hatırlamamaya çalışıyorum ama bazen hayatımızda bir şeyler olur ve bunların bize bıraktığı ömür boyu taşıyacağımız şeyler olur. Onlardan kurtulmak istesenizde artık çok geçtir, yapılacak hiç bir şey yoktur. O anlardan birini yaşıyorum.

Biraz takıntılı bir insanım ben. Kaybettiğim hayatımın kontrollerini elime almaya çalışıyorum. Çok çok kötü günler geçirdim, ne fotoğraf koydum sosyal medyaya ne arkadaşlarımla gezmeye gittim. Ama ben her zaman iyi olmaya çalıştım. Neyin günahını, neyin bedelini ödediğimi bilmiyorum bu yılda... Hep bunu sorguluyorum, ne yaptım diye? Ne kadar düşünürsem düşüneyim bunun cevabını hiç bir zaman bulamıyorum. Ben belki hiç bir zaman ''çok iyi bir insan'' olmadım, ama ''çok kötü bir insan''da olmadım. Çünkü kimseyi yaralamak istemedim yada hayatını kaydırmak için uğraşmadım. Ben hep insanlara değer verdim, değer verdim ve çok güvendim. Ama güvenmemem gerekiyor, bunu yapamıyorum çünkü birine güvenme ihtiyacı duyuyorum. Hayatımda çok güvendiğim insanlar oldu, ama şuan hiçbiri yanımda değiller. Çünkü insanlar sizlerden bir şeyleri koparıyor, kopardıkları şeyleri yanlarına alıp hayatınızdan gidiyorlar. 
Kopardıklarını toplamak için çok uğraşıyorsunuz ama asla yerine gelmeyen şeyleri koparıyorlar. Bir daha asla oluşmayacak şeyleri. Haliyle bir yanınız her zaman eksik kalıyor, toparlasanız bile o küçük yara izi asla geçmiyor. Bu yara izini farkedenler, kozlarını oynuyor ve sizi güveninizle vuruyorlar. Korkuyorsunuz, yapamayacağınızı dayanamayacağınızı düşünüyorsunuz. Ama biliyorsunuz ki yaşamanız gerekiyor, bir yerden tutmanız ve bu hayatta yer edinmeniz gerekiyor. Kopmak, kaybolmak ve yok olmak çok basit, evet. Ama basiti seçmek için nedenimiz yokken, zoru seçmek için pek çok nedenimiz var. Bunlardan biride iyi yada kötü yaşam... Yaşama isteği, hayatta kalma isteği, hayaller, umutlar... Ailen, çevren, akrabaların varsa hayvanların... Hepsi senin gözüne bakıyor ve sensiz hayat planlamıyorlar. Bunu biliyorsun ve bu yüzden zor olanı seçiyorsun. Ve işte o zaman başlıyor süren, koşmak zorundasın.

Hata yapabilirim, başaramayabilirim, belki düşebilirim, kayabilirim ama zor olanı bitirmeliyim ve ayakta kalmalıyım. Olabildiğince az yara almalıyım, bir şeylerden sıyrılmam gerek. Bir şeylerin olması gerek. Bunların hepsini yaşıyoruz ve o süre zarfında hiç geçmiyor zaman... Hiç hemde. İleriye dönük planlarınız oluyor hep, ama şu bahaneyle ''bunları atlatırsam''. Hayatım boyunca inandığım ve sadece ona dua ettiğim bir tanrı var, ve bir gün bana bunları neden yaşattığını, koskoca dünya düzeninde neden benim bunları gördüğümü, yaşadığımı bana anlatacağını biliyorum. Emin olmamakla birlikte, bu zorlu sınavlarımı görecek ve belkide bana daha iyi bir yaşam verecek. Ve şundan eminim, ben hayatta kalacağım ama asla diğerleri gibi kalpsiz olmayacak, yaşamak için, tutunmak için başkalarından bir şeyler koparmayacak ve onlara bunları yapmayacağım. Hayatta kalacağım, çünkü bu zamana kadar verdiğim çabaların yok olmaması gerekiyor, hayatta kalacağım çünkü beni seven insanlar var, bana muhtaç hayvanlarım var. Hiçbirini bırakmayacağım bu yüzden zoru seçiyorum hemde daha iyi bir hedefle ''mutlu olmak''.
1 yorum on "Yaşam?"